Stichting Hulp aan Verdrukte en Vervolgde Christenen zet zich in voor christenen die worden vervolgd of onderdrukt vanwege hun geloof. In landen waar vrijheid niet vanzelfsprekend is, willen wij nabij zijn met praktische hulp, geestelijke ondersteuning en bemoediging.
Wij werken vanuit betrokkenheid en geloof, met respect voor lokale situaties en in samenwerking met betrouwbare contactpersonen ter plaatse.
Onze missie is het ondersteunen van christenen die worden vervolgd of verdrukt vanwege hun geloof. Wij willen hen bemoedigen, praktisch helpen en verbinden met mensen die hen willen steunen.
Dit doen wij door:
het verspreiden van Bijbels en christelijke lectuur
persoonlijke bezoeken en contact met lokale gemeenten
praktische en financiële ondersteuning waar nodig
Wij geloven dat geen enkele christen er alleen voor mag staan. Door middel van gebed, hulpgoederen, financiële ondersteuning en persoonlijke contacten willen wij een brug slaan tussen hen die helpen en hen die lijden om hun geloof.
Onze visie is gebaseerd op verbondenheid, trouw en zorgvuldigheid, met oog voor de kwetsbare positie waarin veel christenen wereldwijd verkeren.
Het werk van de stichting richt zich met name op landen waar christenen te maken hebben met vervolging, onderdrukking of beperkte vrijheid. In samenwerking met lokale kerken en contactpersonen ondersteunen wij hen op een manier die past bij de plaatselijke situatie.
Ons werk bestaat onder andere uit:
Bijbelverspreiding en lectuurtransporten
Bezoeken aan gemeenten en opvanglocaties
Ondersteuning van lokale initiatieven
Langdurige relaties met vaste contactpersonen
Wij geloven in betrokkenheid op de lange termijn en werken vanuit vertrouwen en continuïteit.
De stichting wordt gedragen door een betrokken bestuur dat zich onbezoldigd inzet voor dit werk. De bestuursleden voelen zich gezamenlijk verantwoordelijk voor een zorgvuldige en transparante uitvoering van de activiteiten.
Wij werken:
met respect voor lokale contacten
zorgvuldig met ontvangen middelen
transparant in verantwoording en communicatie
Het bestuur van Stichting Hulp aan Verdrukte en Vervolgde Christenen bestaat uit tien personen. Het bestuur werkt onbezoldigd. De volgende personen vormen samen het bestuur:
| Bestuurslid | Rol | Adres | Telefoonnummer | E-mailadres | Benoemd | Namens kerken |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Riekelt Kaptein | voorzitter | Bekijk pagina | Bekijk pagina | info@kapteinbv.nl | 2006 | Geref. Kerk vrijgemaakt (Rehoboth) |
| Jan Korf | 1e penningmeester | Bekijk pagina | Bekijk pagina | jankorf@solcon.nl | 2007 | Ger. Gemeente (Sion) |
| Hein Bakker | 2e penningmeester | Bekijk pagina | Bekijk pagina | hein_bakker@hotmail.com | 2020 | Chr. Ger. Kerk (Eben-Haëzer) |
| Piet van Steenselen | 2e secretaris | Bekijk pagina | Bekijk pagina | pvansteenselen@kliksafe.nl | 2011 | Oud Ger. Gemeente in Ned. (Jachin Boaz) |
| Albert de Boer | bestuurslid/contactpersoon kerkelijk bureau | Bekijk pagina | Bekijk pagina | adboer@solcon.nl | 2006 | Oud Ger. Gemeente in Ned. (Jachin Boaz) |
| Wouter de Boer | bestuurslid/contactpersoon kerkelijk bureau | Bekijk pagina | Bekijk pagina | wouterdeboer@kliksafe.nl | 2025 | Oud Ger. Gemeente in Ned. (Jachin Boaz) |
| Kees Post | bestuurslid/contactpersoon GBS | Bekijk pagina | Bekijk pagina | kees@inbexport.nl | 2023 | Chr. Ger. Kerk (Schuilplaats) |
| Jan Post | bestuurslid | Bekijk pagina | Bekijk pagina | janpostHHK@outlook.com | 2025 | Hersteld Hervormde Gemeente (Moria) |
| Gerrit Post | bestuurslid | Bekijk pagina | Bekijk pagina | gpostjr@icloud.com | 2025 | Ger. Gemeente in Ned. (Menorah) |
| Daniël Kralt | bestuurslid | Bekijk pagina | Bekijk pagina | dckralt@hotmail.com | 2018 | Geref. Kerk vrijgemaakt (Rehoboth) |
| Jelle ten Napel | 1e secretaris (GESTOPT) | Bekijk pagina | Bekijk pagina | jelletennapel@hotmail.com | 2004 | Chr. Ger. Kerk (Eben-Haëzer) |
| Simon Weerstand | bestuurslid (GESTOPT) | Bekijk pagina | Bekijk pagina | info@weerstand.com | 2007 | Chr. Ger. Kerk (Maranatha) |
| Jan Post | bestuurslid (GESTOPT) | Bekijk pagina | Bekijk pagina | janpost1948@kpnmail.nl | 2010 | Ger. Gemeente in Ned. (Menorah) |
Het werk van Stichting Hulp aan Verdrukte en Vervolgde Christenen is alleen mogelijk dankzij gebed, betrokkenheid en ondersteuning van donateurs en achterban. Wij ervaren dit als een gezamenlijke verantwoordelijkheid en een roeping om trouw te zijn in het werk dat ons is toevertrouwd.
Vrijwilligers: Jan Korf, Wouter de Boer en Gerrit Wezelman
In de woning van Gerrit Wezelman komen de vrijwilligers voor deze reis samen om Zijn zegen te vragen over de reis. Ouderling A. de Boer vertelt over een ontmoeting met een bijzondere vrouw tijdens een van zijn eerdere reizen. Zij deed gevaarlijk werk door ondergronds verboden christelijke lectuur te drukken en daarna op de fiets te verspreiden. Ze ervoer meerdere keren tijdens dit werk de Bewarende Hand Gods. Mede door de ongezonde omstandigheden in de kelder waar ze de lectuur drukte, werd ze ernstig ziek. Tijdens dat ziekbed ontmoette ouderling A. de Boer deze vrouw en zij gaf aan dat ze graag wilde dat Psalm 62 werd gelezen. David beschrijft hierin zijn gerustheid in God. Tegen alle raadslagen en praktijken van zijn vijanden in. En vermaant alle gelovigen hetzelfde te doen. Niet op mensen, maar alleen op de Heere te vertrouwen.
Toegerust vertrekken Gerrit, Wouter en Jan met een geleende kotterbus diezelfde nacht nog richting Oekraïne. Ze rijden via Duitsland, door Tsjechië, Slowakije naar Hongarije, waar in een pension wordt overnacht. Zo’n driehonderd kilometer van de grens van Oekraïne. De reis verloopt tot dusver zonder problemen.
Gerrit, Wouter en Jan vertrekken na de dagopening met lezen en gebed op tijd richting de grenspost ‘Luzhanka’ met Oekraïne. De waarschuwing: dit kan lang duren, ligt vers in het geheugen. Groot is de verbazing wanneer bij de grenspost maar in een rijtje met drie auto’s aangesloten hoeft te worden. De papieren liggen gereed, en de grens is zodoende snel gepasseerd. Wanneer de reizigers achteromblikken zien ze rij wachtenden achter zich: zo ver ze kunnen kijken.
Wanneer de gaarkeuken bij de kerkelijke gemeente in Berehove in het Oekraïense gebied Zakarpatska wordt aangedaan, hebben de oorlogsvluchtelingen daar de maaltijd al op. Niettemin wordt, naar gebruik in dit land, de tafel weer gedekt.
Bijzondere ontmoetingen en gesprekken volgen en het drietal zet koers richting de opslagloods van de gemeente met de Nederlandse vrijwilliger Stephanie en haar man Yura om kleding, Bijbels en lectuur af te leveren. Samen met haar man vertelt ze in het kindertehuis in Bat’ovo wekelijks de kinderen een Bijbelverhaal, met daarbij een knutselwerk met betrekking op het vertelde verhaal.
Stephanie vertelt de Urker vrijwilligers over de huidige situatie in het oorlogsgebied en de gemeente en over, wat een wonder, hoe de kerk daar groeit. Van enkele bezoekers naar bijna tachtig leden, wat een zegen. In verdrukking gaan de christenen die ooit afdwaalden, weer terug naar God. ‘Zal niet een volk zijn God vragen?’
Ze ontmoeten daarna Marianne Janse in het plaatsje Svaliava. Marianne is ook een Nederlandse, die met zwaar gehandicapte kinderen werkt. Zij probeert hier met steun van de Nederlandse stichting Kimon een kindertehuis op te zetten om al de wezen, sommigen vanwege de handicap door de eigen ouders verstoten, op te vangen. Marianne kunnen ze voorzien van Bijbels en kleurblokboekjes en een gift, ter ondersteuning van het kindertehuis.
Marianna vertelt: “Een foto van een kind die al gelijk enthousiast aan het kleuren was. We zijn uiteraard begonnen bij de schepping, alhoewel dit nog lastig te begrijpen is voor hen. Ook ben ik aan het oefenen in de kinderbijbel zodat ik de verhalen zelf kan gaan voorlezen. Nogmaals dank.”
De drie Urkers hebben de nacht doorgebracht bij de kerk en gaarkeuken waar Stephanie en haar man Yura vrijwilligerswerk doen. In de ruimte boven de kerk, waar zondagsschool wordt gehouden, is een slaapplaats gereed gemaakt.
Ze bezoeken de ochtenddienst. Genadi, de voorganger, opent met zingen en gebed en leest een gedeelte uit de Bijbel voor waar het gaat in Lukas 24 over de Emmaüsgangers. Genadi is een gevluchte voorganger uit Marioepol, een zwaar beschoten stad in Oekraïne. Hij maakte de oorlog en haar verschrikkingen van nabij mee en ondanks al zijn gebeden om behoud, werd zijn kerk in Marioepol volledig verwoest. Een verwijzing wordt gemaakt naar de geschiedenis met de Emmaüsgangers: die in verdriet weggingen, en geen acht gaven op hetgeen van Hem gezegd was van Zijn opstanding. Zoals Petrus wegzinkt in de golven wanneer hij ziet op de omstandigheden, werd bevreesd ziende de sterken wind. De voorganger, die met de verwoeste kerk in Marioepol op de aardse omstandigheden blikte en de huidige oorlog, verwijst daarna naar Romeinen 8, waarin het gaat om de hoop die in Christus is.
De kinderen van de gemeente, die overigens goed wordt bezocht deze dienst, krijgen later, halverwege de dienst, boven in een van de zaaltjes zondagsschool.
Daarna krijgt Jan Korf het woord. Hij leest uit Exodus 12 en spreekt over met name het vijfde vers: ‘Gij zult een volkomen lam hebben.’ De tekst spreekt van een eis en een belofte; wij zijn allen op reis naar de eeuwigheid. Zo was het ook al met volk Israël op weg naar Kanaän. Het volk moest zich voorbereiden en wij moeten dat ook zijn. Wat hadden zij daarvoor nodig? Een volkomen lam. Aan het lam mocht niets ontbreken; het moest volmaakt zijn. Ook worden wij gewezen op het Volkomen Lam en dat is Jezus Christus.
Daarna heffen Gerrit en Wouter een drietal Psalmen aan: 25 vers 6, 42 vers 5 en 134 vers 3. De dienst wordt afgesloten met gebed en zingen.
De kerkelijke gemeente bij de gaarkeuken bestaat uit enkele echtparen, veel alleenstaande vrouwen en het merendeel is vluchteling. Een echtpaar vanuit deze gemeente beheert een ouderenwoning en de drie worden daar uitgenodigd deze zondagmiddag. In dit huis woont een zevental ouderen die met liefde worden verzorgd. Het zijn voornamelijk vrouwen, die uit schrijnende situaties zijn gehaald en elke zondagmiddag wordt hier ook het Woord bediend.
Het drietal schuift bij Stephanie en haar man Yura aan voor de maaltijd. Stephanie verhaalt hoe ze haar man heeft ontmoet en hoe het tot een huwelijk kwam. Over hoe ze terecht kwam in het door oorlog geteisterde Oekraïne en dat ze mag geloven dat de Heere haar daar heeft gebracht.
De vluchtelingen die aankloppen bij de gaarkeuken komen uit het Oosten en zijn in Berehove ‘gestrand’. Ze moeten alles achterlaten en velen van hen hebben geen inkomen. Zij ontvangen dagelijks een maaltijd vanuit de gaarkeuken van de kerk. Maar er ontstaat hier ook een geestelijke honger. Sinds een aantal maanden wordt er na de middagmaaltijd een dienst gehouden in de gaarkeuken.
Op een eenvoudige manier krijgen deze vluchtelingen Bijbels onderwijs. De meeste mensen kennen de Bijbelse geschiedenissen niet, laat staan het evangelie, omdat men oosters-orthodox is opgevoed. De Heere werkt in de harten van de vluchtelingen. De vluchtelingen komen terug om meer te horen. En dat is bemoedigend en tegelijk beschaamd makend want hoe zit dat met ons in onze welstand? De Heere werkt door woord en Geest.
De eerste stop vandaag is bij het oorlogsmonument in Berehove. Op deze manier zien en voelen de drie vrijwilligers iets van wat het is om in oorlog te zijn: de namen van de omgekomen soldaten uit deze regio. Het monument is grenzend aan een monument van een eerdere oorlog in de Donbas en de Krim waar een gedicht, een gebed, op stond geschreven, waar men in leest wat de mensen in Oekraïne in hun binnenste voelen.
Daarna is de kleuterschool bezocht van ook een Nederlandse vrouw; Anja. Daar hebben de drie de Bijbelvertelling bijgewoond, over de Hemelvaart. Het kerkelijk jaar loopt anders in Oekraïne dat bij ons gewoon is; Pasen was net pas geweest en er wordt uitgezien naar Hemelvaart. Ook in het kindertehuis van Stephanie wordt deze dag een Bijbelvertelling bijgewoond over de torenbouw van Babel, over de spraakverwarring. Maar als we de Heere leren kennen dan spreken we allemaal één taal. De taal van het hart is dan hetzelfde.
Er wordt een bedrag van uit de stichting overhandigd voor het ouderenhuis waar vooral alleenstaande vrouwen die aan hun lot zijn overgelaten verblijven. De ouders van Stephanie wonen boven dit huis en verzorgen hen.
Na het afscheid van alle mensen die zo hun steentje bijdragen aan alle projecten, hebben Gerrit, Wouter en Jan voedsel voor de gaarkeuken ingekocht en een bedrag overhandigd aan het kostersechtpaar dat hen zo gastvrij ontving. Daarna, na afscheid genomen te hebben, gaat de vrijwilligersreis weer verder, met het gebed om Gods onmisbare zegen.
Vanmorgen gaat de reis verder richting de opslagloods van de kerkelijke gemeente en gaarkeuken. Yura is het hoofd van de opslag en hij begint een werkdag met Woord en gebed. Hij behandelt met de werkmannen, veelal vluchtelingen, een kort Bijbelgedeelte. Vluchtelingen, die hun wekelijkse voedselpakket komen ophalen, komen soms eerder om zo bij de dagopening te kunnen zijn.
Er was een vrouw die wekelijks het evangelisatiemateriaal, dat Yura bij de voedselpakketten doet, uit het pakket haalde. Ze had er geen belangstelling voor. Tot op de dag dat zij eerder in de opslag was en de dagopening mee maakte. Bij het overhandigen van het voedselpakket wilde Yura de Bijbel al uit het pakket halen. De vrouw belette het: ‘nee nee’, ze wilde het graag lezen.
Na afloop nemen de drie afscheid van Yura en vertrekken naar Gârbova in Roemenië. De rit verloopt voorspoedig. Bij de grens controleert een militair de auto en ziet een Bijbel liggen. Hij bladert deze door maar begrijpt de vreemde taal niet. Hij wijst naar de dozen en de mededeling ‘Biblia’ doet hem besluiten de bus door te laten gaan.
De drie trekken deze dag op met Mircea, een voorganger uit de gemeente Gârbova. Ze halen bij vertrek richting Rasnov eerste de tolk op. Hij heeft jaren op Urk in de vis gewerkt en heeft zich
beschikbaar gesteld om te vertalen.
In Rasnov bezoeken ze voorganger Daniel en zijn vrouw Alina en delen de inkopen uit voor de wekelijkse maaltijd die zij verzorgen voor 150 kinderen uit dit dorp. Ook overhandigen ze de kinderlectuur. Daarna gaan ze naar de kerk, waar speciaal voor deze gelegenheid een bijeenkomst is belegd. Voorganger Daniël opent met gebed en de drie worden toegezonden door gemeente met het bekende lied; Evangelica. Wezelman en Korf krijgen de gelegenheid om enkele woorden uit de Bijbel te spreken. Gerrit Wezelman las uit Psalm 65: David looft God, eerst vanwege de geestelijke gaven, daarna van den tijdelijken zegen en de weldaden.
En verwees verder naar Galaten 5: de werken des vleses en de vrucht des Geestes. Ze besluiten met gebed en voorganger Daniël vertelt binnenkort naar Nederland te komen.
Na terugkomst van Râşnov naar Gârbova laat Mircea de kerk en de aangrenzende catechisatiezaal zien waar hij de voorganger is. Op de muur staat de tekst uit Psalm 93:5b: ‘de heiligheid is Uwen huize sierlijk, HEERE tot lange dagen’
Twee jaar eerder waren ze vanuit de stichting ook bij Daniel en Alina op bezoek. Er zijn ook deze reis weer mooie gesprekken gevoerd. Sinds het laatste bezoek is er een kerk gebouwd en Daniel geeft catechisatie aan de kinderen. Ze zijn daarom erg blij met de literatuur die daarvoor nu is gebracht.
Ze vertrekken van het logeeradres in Garbova richting huis. In Duitsland is er een laatste tussenstop met overnachting en vrijdagmorgen worden de laatste kilometers ingezet. Rond vijf uur arriveren Jan, Gerrit en Wouter veilig en zonder oponthoud op Urk.
Bij Jan Korf thuis wordt de reis afgesloten met voorzitter Riekelt Kapitein en ouderling A. de Boer. Jan doet kort verslag en Riekelt Kapitein leest uit Gods Woord, Efeze 5, waarboven staat; wandelen als kinderen des lichts. Waar hij na het lezen sprak alzo te wandelen om anderen met een goed voorbeeld als een licht voor te gaan. Het dankgebed dankte hij voor Gods bewarende Hand en vroeg een zegen voor de komende dagen, de Pinksterdagen. Dat de wens en bede toch mag zijn dat die Geest over ons mag lichten, want Die maakt het duister tot het licht. En dat de geringe arbeid die wij hebben mogen verrichten met Zijn Geest mag worden achtervolgd.
